Volkskrant: Haimovitz is het soort muzikant dat elk stuk spannend maakt

Orbit 
August 5, 2015

4/5 stars

“a mighty triple CD with contemporary music for solo cello, is actually more of a quest…Orbit is named for the late and remarkably successful cello piece of Philip Glass…The album is basically an anthology (and something more) from the CDs that the cellist has released on his own label.
Haimovitz is a master cellist who draws from a three centuries old instrument not only a rich, full sound, but also more alarming sounds. He is the kind of musician that each piece is exciting because of his uncompromising commitment…”

RECENSIE Orbit, een kloeke driedubbel-cd met eigentijdse muziek voor cellosolo, is eigenlijk het verslag van een queeste. De Amerikaanse cellist Matt Haimovitz exploreert al twintig jaar minder voor de hand liggende uithoeken, of het nu om podia gaat of om muzikale genres.

Orbit is genoemd naar het recente en opmerkelijk geslaagde cellostuk dat Philip Glass voor Haimovitz componeerde. Het album is in feite een bloemlezing (en nog iets meer) uit de cd’s die de cellist op zijn eigen label heeft uitgebracht.

Haimovitz is een meestercellist, die uit zijn drie eeuwen oude instrument niet alleen rijke, volle geluiden, maar ook alarmerender klanken tevoorschijn haalt. Hij is het soort muzikant dat elk stuk spannend maakt, door zijn compromisloze inzet. We treffen hier wonderlijke stijlbloempjes als Helter Skelter van The Beatles en de Star-Spangled Banner (naar Jimi Hendrix), maar ook een bizarre compositie voor cello en elektronische geluiden van de Chinese Du Yun. Tussen de diverse recentere stukken prijkt een aantal monumenten uit de moderne celloliteratuur, zoals de uit 1945 stammende Ciaccona van Dallapiccola (het vroegste werk in de collectie), de briljante sonate van Ligeti en een schitterend nachtstuk van Salvatore Sciarrino, waarin Haimovitz de celloklank binnenstebuiten lijkt te keren.

TOEGANKELIJKER

Het muzikale net dat hij hier uitwerpt is heel wijd en maakt duidelijk dat componisten, zeker in recentere jaren, overal ter wereld hun oor te luisteren leggen en daarmee de moderne muziek een stuk toegankelijker hebben gemaakt. Op de derde cd putten componisten uit uiteenlopende literaire bronnen als Shakespeare, Mark Twain en Rimbaud. Helaas ontbreken, Haimovitz’ kunsten ten spijt, op dit schijfje de meesterstukken die het niveau van de andere twee overeind hielden.

By: Frits van der Waa

Read at: Volkskrant

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s